Oorspronkelijk had ik een heel ander, meer magisch verhaal voor ogen. Het ontspoorde al op de derde bladzijde. De titel heb ik gehandhaafd: De goddelijke tuinman

De ondertitel werd: Transities in Toscane, maar dat had ook Transities op Sardinië kunnen zijn. Daarover later.

Het verhaal speelt zich af op een landgoed ergens in een bergachtig gebied in Italië, vlak bij zee. Het wordt door een ouder echtpaar gerund als gîte, om een mooi Frans woord te gebruiken. We zijn er getuige van als een wonderlijke man zich aandient als tuinman, later gevolgd door een Amerikaans meisje, een landbouwkundige, met een autistisch kind.

Gasten spelen een belangrijke rol. Zo wordt ontdekt dat ongezuiverd rioolwater in hun prachtige baaitje stroomt. Daar zitten mafiose criminelen achter, want de bijbehorende waterzuivering, met Europese subsidie, is nooit gebouwd. Dat heb ik met eigen ogen op Sardinië ontdekt. Vandaar. Ze doen er wat aan. Dat heb ik niet gedurfd, toen.

Ik had een autobiografie gelezen van een jongen die in een commune opgegroeid was, ik had De ontdekking van de hemel van Mulisch gelezen en ik kende een kunstenaars commune waar kinderen opgroeiden.

In de autobiografie werd het afgezonderde leven dat kinderen in een commune leidden beschreven, met hun eigen geheimen.

Communekind in de sixties Herinneringen aan een anti-autoritaire jeugd

Het verhaal begint op een kasteel ergens langs een rivier. Het kind in kwestie groeit er op met twee hechte vriendinnetjes, een mooie moeder en een geweldige architect als kasteelheer. De jongen is hoogbegaafd en gaat naar een gymnasium in de stad. Er gebeuren wonderlijke, rare en noodlottige dingen. Hij rent, verblind, tegen een auto op en verliest zijn begaafdheid (zo'n jongen heb ik gekend, van na zijn ongeluk).

Zijn moeder vlucht naar een gekraakt dorpje bij Amsterdam als het kasteel ontruimd moet worden. De jongen leeft moeizaam verder, beleeft avonturen en als ze daar ook weg moeten past hij zich aan op een bovenhuis in een straat. Er is iemand die hem kan verklaren wat zijn karma is. Het zet hem weer op de benen.

Hoe zou het leven van een klein adhd kereltje zijn?

Met lieve ouders, een krantenwijk en verrassende vriendschappen?

De 1 is wat voorbarig, want er is nooit een 2 gekomen.

Tomeloos 'Coming of age' roman

Het is echt een jeugdroman, verteld vanuit het perspectief van een veertienjarige jongen met tomeloze energie.

Die zomer ontstaat er een vriendenkring, ze treffen beklemmende geheimen aan, beleven ontknopingen waar ze niet van gedroomd zouden kunnen hebben.

Ik ben er lang geleden mee begonnen, het heeft verschillende titels gehad, de tekst is keer op keer gewijzigd.

In 1999 las ik een bericht in een tijdschrift. Dat schokte me, het liet me niet meer los. Ik ben gaan schrijven en het werd te treurig. Na jaren weer aan begonnen, met meer structuur nu. Het drama bleef, maar ik kon er woorden aan geven. Het heeft verschillende titels gehad die ik allemaal heb verworpen. Het begin is taai, geschreven vanuit het ontwakende bewustzijn van een man die uit een coma omhoog komt.

Wat is er niet geoorloofd en waarom 2x?

Twee keer omdat het een karmische liefde betreft, te vergelijken met

De teerling is geworpen van Sartre.

Een man ontmoet hetzelfde meisje twee keer in zijn leven. De eerste keer waren ze twaalf. De tweede keer is zij opnieuw twaalf.

Het loopt niet goed af, niet in het artikel in het tijdschrift en niet in dit boek.

Maar het verhaal moest verteld worden. Ik had te maken met de dringende wens vanuit het hiernamaals van zowel de man als van het meisje, dat hun tragisch verhaal gedaan zou worden. Waarvan acte.

Ook in 1999 las ik een bericht in een krant over zwerfkinderen, hele jonge, in Nederland. Dat schokte me, het liet me niet meer los. Ik ben gaan schrijven. Ik bedacht een havenstad die lijkt op Amsterdam, Rotterdam en Antwerpen tegelijk. Ik bedacht vier zwerfkinderen, een heroïnehoertje, een verlopen student, een paar oude zonderlingen in een onbewoond buurtje en een treinongeluk. Waarom een treinongeluk?

Zoals David zei: 'Eerst een pechie, dan een gelukkie.'

Het heeft verschillende titels gehad die ik allemaal heb verworpen. Ik heb het zelfs eerder uitgegeven onder de titel Ongewensten.

Later heb ik het verhaal helderder gemaakt, de titel veranderd en weer uitgegeven. Vier kuikentjes in een vijandige wereld.

Het is nu verteld vanuit de beleving van de student; dat leest logischer dan de eerste uitgave.

Wat heb ik toch met noodlottige liefdes?

Het zal wel te maken hebben met noodlottige liefdes in mijn gemankeerde jeugd. Ik groeide op zonder gevoel, van dat ik ruim 2 was tot mijn 49e. Ik werd weliswaar handig in sociale vaardigheden, maar ik leefde als een autist. Een emotioneel autisme dat in 1996 begon te barsten. Ik voelde toen als twee; het duurde 22 jaar voordat mijn gevoel mijn fysieke leeftijd had ingehaald.

Ook dit verhaal, over de liefde tussen twee twaalfjarige kinderen, kwam tot mij als een 'must do'. Het jaartal was zelfs bekend (1957); ik weet alleen niet hoe het vissersplaatsje aan de Côte d'Azur heette.

Waarom was Timo blind? Dat was het verhaal. Ik moest schrijven vanuit een hoofdpersoon die niet kon zien. Hoe iemand de wereld ervaart op basis van geluiden, echo's en hoe dingen (of een meisje) voelen.

Het loopt niet goed af. Maar Timo krijgt na 60 jaar de waarheid te horen.

'Ne me quitte pas!' schreeuwde ze in de bergen en over de zee..