Oma Wekker was een opgeruimde, bazige en flirtende oude dame van 88 toen ik haar in 2005 ontmoette in haar huis aan de Meursweg. Haar dochter Marianne had mij naar Suriname gehaald om oma's verhalen op te tekenen, geraakt door de vermenging van menselijke en natuurwezenlijke aspecten in mijn manuscript van Elfenwoud 1. In Suriname gaan menselijke zaken, voorouders, winti/wisi en bezielde natuur heel vanzelfsprekend samen.

Pas na 5 jaar en nog eens 4 reizen naar Suriname kon ik er chocola van maken, dankzij een vriendin van mij en oma's andere dochter. Er kwam een tijdlijn, niet meer bestaande plaatsen en dorpen kregen een plek, anecdotes bleken gekleurd. Aanvullende interviews vulde hiaten.

Het resultaat is een opgetekende 'oral history' dat een tijdbeeld geeft van de vroeg 20e eeuwse emancipatie van met name vrouwen na afschaffing van de slavernij. Oma, uitgebuit in haar jeugd, maakte gebruik van wat ze geleerd had om een zelfstandig bestaan op te bouwen, zonder man. Pas veel later trouwde ze met Wekker.

Oma Wekker was mede-erfgenaam van de plantage Onoribo. Ze was er getuige van hoe haar grootvader namens alle erfgenamen een concessie tekende (met een kruisje) dat Billiton een aluinaardefabriek kon bouwen.

In WO II leverde Suriname 70% van alle aluminium en werd dan ook op voorhand door de Amerikanen bezet, die vliegveld Zanderij aanlegden en Cola Creek zijn naam gaven.

Op de cover hiernaast ziet u hoe zure modder, restant van de aluinaarde productie, in een afgraving wordt gestort. Rechtsonder ziet u een streepje. dat is een dam waar de kippers over rijden. Om de schaal aan te duiden.

Maar dit boek gaat over goud. Het zoeken, het vinden en de rep en roer toen ik er was omtrent concessies aan grote mijnfirma's.

Het gaat over verijdelde staatsgrepen die ik niet heb verzonnen. Ik kreeg gevraagd en ongevraagd inside information van journalisten, schrijvers, geheim agenten. Niemand geloofde mij, dat is mijn veiligheid geweest.

Op de plantage Onoribo had ik bijzondere ontmoetingen met de voorouders in een enorme kankantri, ik kwam terecht bij een familie Caraïben (inheemse bewoners) die prachtig aardewerk produceerden voor de toeristen in de stad. Hoewel, stad, Paramaribo is het enige dorp dat de hoofdstad is van een Zuid-Amerikaans land.

Ik logeerde met de vriendin met wie ik reisde bij een Surinaamse pensionado en zijn Arowakse vrouw.

Aan de hand van een paar terloopse opmerkingen van haar kwam ik op het spoor van de geschiedenis van de inheemse stammen in Suriname.

We bezochten een bekende sjamaan, waar ik enige dagen later zelf een reinigend bad onderging. De paranormaal zeer begaafde vriendin deed verslag van de opening van een chakra van de Aarde, gelegen in Onoribo.

Veel later, tijdens een schrijfweek in de lage Pyreneeën, schreef ik het verhaal van de kinderen van Atla Inca die de stichters zouden worden van de inheemse stammen in Suriname.